تو رفتی دلم مثل شیشه شکست
نهال وجودم ز ریشه شکست
تو جام بلورین من بوده ای
که ناگه برای همیشه شکست
غبار سر راه تو بوده ام
غباری که درکوه وبیشه شکست
از آغاز پیوند انسان وخاک
همیشه، همیشه، همیشه شکست
من نمی دانم گناهم چیست
این همه نامردمی از کیست
من که با خال وخیالت زنده ام
بهتر از تونزد من کس نیست
سرنوشت تو همه خوشبختی است
سرنوشت من همه آوارگی است
بی توعمر من به سختی بگذرد
شاید این هم، آری! نوعی زندگی است
چوابری که از سرزمین های دور
فراز آمده بی ریا وصبور
سبکبال وآسوده وسربه زیر
زچشمان من می نمایی عبور
دریغا که دست چپاول پاییز
بهار مرا کرده تاراج وچور
نمکسود باشد دل زخمی ام
در اندوه این دخمه ی سوت وکور
باز امشت آه بی پایان من
باز کم کم نم نم باران من
سر به صحرا می گذارم مثل تو
آه من ای آه سرگردان من
بی قرار است این دل شوریده ام
این دل شوریده شد تاوان من
حسرت دیدار تو تا کی کشم
زندگی بی تو شده زندان من
کاش روزی ساعتی حتی اگر
لحظه ای می گشت بافرمان من
تارو پود مرگ را آتش زنم
زندگانی جاودان! فرمان من
گاه برخنده بيهوده خودگريه كنم
گاه برفرصت فرسوده خود گريه كنم
زندگي شيرجه درويش به پاي بركه است
من براين خرقه آلوده خود گريه كنم
وارث زخم زمينم كه ندارد مرهم
من براين زخم نمكسوده خود گريه كنم
از ازل بخت مرا با غم وغربت بستند
من بر اين بخت غم اندوده خود گريه كنم
ازمَلَك تابه سَمَك فاصله انسان است
من براين حلقه مفقوده خود گريه كنم
