قندیل کوچه را به تصویر می کشید

به دنبال گمشده اش.

اما به آفتاب فردا

 ایمان داشت

چه کسی در رگ هایم زمزمه می کند؟

شاید باد از آن سمت

فانوس تنهایی ام را

بلرزاند

من به خوشخیالی کسی فکر می کنم

که بر دیروزش خط کشیده است

با امروزش گلاویز است

و فردایش را خواب می بیند

من به خودم فکر می کنم